ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ
11/07/2020
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ (εσωτερικές)”
07/08/2020

Από Σεραφείμ Αθανασίου 

21-7-2020

              ΜΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΕΚΠΛΗΞΗ

Μεσημβρινές ώρες στις 19-7-2020, δηλαδή προχθές Κυριακή, αισθάνθηκα μεγάλη χαρά και συγκίνηση όταν ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος του Εμιράτου Κατάρ κ.κ. Μακάριος μας έκανε την τιμή/ σε μένα προσωπικά, στη σύζυγό μου Φωτεινή και τον μικρότερό μου γιο το Ζήση/ και μας επισκέφθηκε στο σπίτι μας.

Συνοδευόταν από τον φίλο του κ. Στέργιο Παπαϊωάννου, Πρόεδρο του Ινστιτούτο Ανάπτυξης Πηλίου, καθώς και άλλα φιλικά τους πρόσωπα.

Στις 4 Ιουλίου 2020 ο κ. Στέργιος Παπαϊωάννου μου έκανε την μεγάλη τιμή και μου απένειμε πλακέτα στην οποία αναγράφει : « ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ ,στον ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ,δια την προσφορά του ως Διοικητής του Σταθμού Χωροφυλακής Αργαλαστής τα έτη  1965-1966».

Αισθάνθηκα χαρά και συγχρόνως έκπληξη επειδή ξαφνικά είδα τόσο κόσμο μπροστά μου όμως ο γιός μου ο Ζήσης, όπως αργότερα έμαθα, είχε προ-συνεννοηθεί με τον κ. Παπαϊωάννου για κείνη την συνάντησή μας και μάλιστα μεσημβρινές ώρες προκειμένου να φάμε όλοι μαζί εκείνο το μεσημέρι και με την έκπληξη εκείνη ήθελε ο Ζήσης να δώσει και σε μένα μια δόση νότας χαράς με εκείνο το… ξάφνιασμα.

Ο κ. Μακάριος είναι ένας χαρισματικός απλός άνθρωπος με αστείρευτη πηγή γνώσεων και καλοσύνης και ειλικρινά κοντά του εκείνο το τρίωρο, ως άτομα και ως οικογένεια, νιώθαμε όμορφα αφού και ως Χριστιανοί πήραμε και την ευλογία του κ. Μακαρίου.

Σεβασμιότατε σας ευχαριστώ για την τιμή που κάνατε σε μένα και στα μέλη της οικογένειάς μου.

Αγαπητέ μου φίλε Στέργιο Παπαϊωάννου, θέλω με όλη μου την καρδιά να σε ευχαριστήσω ακόμη μια φορά για την πλακέτα που μου απένειμες με το αιτιολογικό της όποιας αστυνομικής, και όχι μόνο, προσφοράς μου στο χωριό σου στο οποίο για δυο χρόνια (1965 και 1966) ως Αστυνόμος υπηρέτησα στον εκεί Σταθμό Χωροφυλακής που, δυστυχώς, τον κατάργησαν.

Πρέπει  όμως και εδώ ,όπως την ημέρα της απονομής της, να τονιστεί ξανά πως εκείνη η  τιμή δεν  ανήκει αποκλειστικά και μόνο σε μένα αλλά και στους συναδέλφους-υφισταμένους μου εκεί στο Σταθμό του όμορφου χωριού σου με τους οποίους νοερά εγώ μοιράζομαι  και τούτο γιατί χωρίς εκείνους, εγώ μόνος, τίποτε δεν μπορούσα να προσφέρω στους ευγενείς δικούς σου συμπατριώτες παρά την καλή διάθεση που ως μονάδα και εγώ είχα.

Θα μου επιτραπεί, λοιπόν, μια που εδώ μου δίδεται ξανά η ευκαιρία,  να αναφέρω τα ονόματα των αγαπημένων μου συναδέλφων με τους οποίους στο χωριό σου υπηρέτησα.

Υπενωμοτάρχης Απόστολος Τίγκας και χωροφύλακες: Κώστας Πούλιος, Βαγγέλης Τσιόλας, Δημήτρης Γκουντούμας, Βασίλης Καλκαντέρας, Γιάννης Παπαδόπουλος, Παναγιώτης Χριστόπουλος, Μανούσος Τσικαλάκης και Γιώργος Γεωργίου.

Και με αυτούς φίλε Στέργιο νοερά εγώ, όπως είπα, μοιράζομαι την τιμή που εσύ στο δικό μου πρόσωπο απένειμες.

Και  να σου πω και  κάτι που μέσα μου  Στέργιο σκέπτομαι .Τέτοιες  τιμές, όπως  η προχθεσινή σε μένα  ιδιαίτερα  σε όργανα τάξεως, δεν πρέπει να λογίζονται μεμονωμένες  ανεξάρτητα χρόνου απονομής τους.

Και το λέω αυτό  επειδή  ναι μεν  απονέμεται σε κάποιο πρόσωπο, « δια την προσφορά της όποιας αστυνομικής του κάποτε  υπηρεσίας», όμως την ίδια υπηρεσία τότε, τώρα  και στο μέλλον, με τις γνωστές σε όλους μας  επικίνδυνες συνθήκες την προσφέρουν  καθ’ ημέρα όλα τα όργανα της τάξεως είτε μεμονωμένα βρίσκονται  αυτά είτε καθ’  ομάδες.

Και η όποια αναγνώριση ακόμη και μετά την αποστρατεία τους εκτός από τη χαρά που νιώθουν οι τιμηθέντες  αυτή η χαρά  επεκτείνεται και  αγκαλιάζει  και τους εν ενεργεία  και  πιστεύω  πως και εκείνοι νιώθουν  την ίδια  αγαλλίαση   και ικανοποίηση παράλληλα όμως οι εν ενεργεία    διδάσκονται  και γιατί  όχι προσπαθούν  να γίνουν καλύτεροι και περισσότερο  υπεύθυνοι  στην δύσκολη αποστολή τους.  

Φίλε Στέργιο πέρα από την τιμή που μου έκανες, στην πλατεία του χωριού σου, την 4-7-2020 και παρουσία πλήθους κόσμου, στα εγκαίνια του Ινστιτούτο Ανάπτυξης Πηλίου και στα οποία εγκαίνια, τρόπον τινά, ήμουνα το μοναδικό τιμώμενο πρόσωπο και αυτό ειλικρινά πολύ με συγκίνησε.

Πέρα, λοιπόν, από εκείνη την τιμή για την οποία και πάλι σε ευχαριστώ, θέλω ειλικρινά να σου πω άλλα χίλια ευχαριστώ επειδή με γνώρισες με τον κ.κ. Μακάριο και τους άλλους δικούς σου φίλους και θα συμπληρώσω ότι όλη μου η οικογένεια και εγώ προσωπικά θα πάρουμε μεγάλη χαρά αν και πάλι μας ανοίξετε ξανά την πόρτα του σπιτιού μας που είναι και η πόρτα της καρδιάς μας.

Φίλε Στέργιο όπως σε κάποιο βιβλίο μου   γράφω όταν για πρώτη φορά ερχόμουνα στο χωριό σου , κατά την διαδρομή μου , σκεπτόμουνα πως εγώ ο «πολιτισμένος», που για πολλά χρόνια ζούσα στα Δωδεκάνησα ( στα οποία η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος εκεί είναι πράγματι πολιτισμένος, νομοταγής και φιλόξενος, έτσι τουλάχιστον επί των εκεί δικών μου ημερών ήταν).

Όταν λοιπόν ταξίδευα για το χωριό σου, με μετάθεση που δεν επιθυμούσα αλλά δάκτυλος πολιτικός, δυστυχώς, κακήν κακώς με ανάγκασε να φύγω από ένα χώρο που καλά είχα γνωρίσει και εκατοντάδες πραγματικούς φίλους είχα αποκτήσει στα δέκα οκτώ χρόνια που ανάμεσά τους εκεί στη Ρόδο βρισκόμουνα .

Τότε, λοιπόν, και κατά τη διαδρομή μου Αθηνών-Βόλου ,συνεχώς σκεπτόμουνα πόσους «αγρίους» και «άξεστους» ανθρώπους θα συναντούσα και πως εγώ ο « λεπτός» σε τρόπους και « συμπεριφορά» θα μπορούσα να τα « βγάλω πέρα» ανάμεσα σε μια «μάζα» «αγρίων» και πως θα μπορούσα να εκτελέσω τα αστυνομικά μου καθήκοντα για τα οποία εγώ είχα μεν την καλή διάθεση αλλά πως θα αντιμετώπιζα τις «άγριες» διαθέσεις εκείνων των βουνίσιων «αγραμμάτων» και «ημι-αγρίων»

Έτσι Στέργιο φανταζόμουνα τους συγχωριανούς σου και μέσα στο μυαλό μου θολά γύριζαν αυτές οι σκέψεις μου.

Όμως πόσο άδικο είχα και πόσο έξω είχα πέσει!!

Από την άφιξή μου μόνο λίγες μέρες είχαν περάσει και στο διάστημα εκείνο μόνο χαμόγελα εισέπραττα από τον κόσμο, χώρια που και οι άνδρες του εκεί Σταθμού Χωροφυλακής με τα καλύτερα λόγια μου περιέγραφαν όχι μόνο τους κατοίκους της Αργαλαστής αλλά και των γύρω χωριών,, περιφέρειας του Σταθμού δικαιοδοσίας μου.

Και δεν άργησαν όλα αρνητικά για σας να αλλάξουν μέσα μου. Είχα με μεγάλη μου χαρά διαπιστώσει ότι εκείνοι οι « άγριοι» που κατά τη «σκέψη « μου ήταν έτοιμοι να με υποδεχθούν με « χατζάρες» και με « ρόπαλα» όχι μόνο δεν είχαν τέτοια πρόθεση αλλά ,αν το μπορούσαν, ροδοπέταλα θα έριχναν πάνω στον καινούργιο Αστυνόμο τους.

Φίλε Στέργιο ,μέσω εσού θέλω να στείλω στους φιλόξενους συγχωριανούς σου, στο όμορφο πράγματι χωριό την Αργαλαστή, τις πλέον εγκάρδιες ευχές μου στο να βρίσκονται πάντα σε υγεία και να τους προστατεύει ο Θεός.

Από την πλευρά μου και παρά του ότι από τότε έχουν περάσει πάνω από πενήντα πέντε ολόκληρα χρόνια ,ποτέ δεν θα ξεχάσω τις όμορφες μέρες που, με την οικογένειά μου ανάμεσα στους δικού σας προγόνους πέρασα, περάσαμε και μέσα σε ένα χωριό που μόνο ομορφιές έχει να επιδείξει!!!

Αγαπητοί φίλοι της Αργαλαστής και όλων των γύρω χωριών, σας αγαπώ!!!.

                                                                 Φιλικά

                                               Ο παλιός σας Αστυνόμος

                                              ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *