Σχετικά με τον Συγγραφέα

parallax background

Φίλες και φίλοι,

Σε σάς που την ώρα τούτη διαβάζετε αυτό το κείμενο, νοερά, έρχομαι κοντά σας για να με γνωρίσετε καλλύτερα:

Σεραφείμ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ του Χρήστου και της Μαρίας τα στοιχεία μου. Προ πολλών 10ετιών (25-4-1925) και από φτωχούς αγρότες γονείς, γεννήθηκα στο χωριό Κόμνηνα Λοκρίδας του Νομού Φθιώτιδος, γι’ αυτό και έχω βιώσει βαθειά στο πετσί μου τη στέρηση και την ανέχεια με ό,τι αυτές συνεπάγονται, ακόμα και στις δια βίου μνήμες...

parallax background

Το Νοέμβριο του έτους 1945, κατατάχτηκα στη Χωροφυλακή με ένα απολυτήριο Δημοτικού σχολείου, όπως τότε έγινε -λόγω εμπολέμου καταστάσεως και… φτώχειας- με πολλά αγροτόπαιδα της ηλικίας μου. Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας μου, με τη δύναμη του Θεού και την "εύνοια" της τύχης, η προϊσταμένη μου Αρχή, δέχτηκε αίτημά μου να συνεχίσω τις σπουδές μου σε Δημόσιο Σχολείο και κάποιο καλοκαίρι ύστερα από χρόνια, αποφοίτησα από το 6τάξιο Βενετόκλειο Γυμνάσιο (Νυχτερινό) της Ρόδου. Όταν ήρθε εκείνη η ευλογημένη ώρα και μετά από δικαιολογημένες σχολικές ετήσιες παύσεις -λόγω υπηρεσιακών μου υποχρεώσεων- πήρα στα χέρια μου το πολυπόθητο απολυτήριο, αυτά τα χέρια έτρεμαν και τα μάτια μου είχαν πλημμυρίσει από δάκρυα χαράς!

parallax background
01-05

Αισθανόμουνα πανευτυχής επειδή αυτό το χαρτάκι που κρατούσα τότε, ήθελα να το είχα από τα παιδικά μου χρόνια! Δυστυχώς όμως, στις φτωχές οικογένειες πολλών χωριών και ιδιαίτερα στη δική μου, ήταν απαγορευτικές τέτοιες… πολυτέλειες για συνέχιση σπουδών και μάθησης, μακριά από τον τόπο διαμονής μας. Κάλλιο όμως αργά, παρά ποτέ! Και κάτι άλλο εδώ: Μένω με την εντύπωση πως οι Καθηγητές μου, πρέπει σε ΄μένα -ίσως και σε άλλα παιδιά- να έκαναν και τα "στραβά" μάτια. Θα είχαν... κουραστεί με την παρουσία μου και θα είπαν "μέσα"τους: Ας του δώσουμε κανένα βαθμό βάσης αυτουνού του "μαντράχαλου" για να μας αδειάσει τη γωνιά. Πού ξέρεις -θα είπαν- αστυνομικό όργανο είναι, κάπου μπορεί να μας βοηθήσει και να "γλυτώσουμε" και καμία κλήση τροχονομικής παράβασης, άσχετα άν όλοι τους-τότε- αυτοκίνητο, ούτε καν στο όνειρό τους έβλεπαν! Ως εκ τούτου, και ΄γω -μια που δεν είχαν αυτοκίνητο- πουθενά δεν τους βοήθησα, και δεν μου είχαν καμιά υποχρέωση! Σε 'μένα όμως, έδωσαν άφεση... "αμαρτιών" και παράλληλα, μαζί με αυτή την άφεση, μου έδωσαν και το πολυπόθητο χαρτάκι το οποίο από μικρός επιθυμούσα να έχω στα χέρια μου, γι' αυτό και τους ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου!

parallax background

Στη Χωροφυλακή και σε διάφορες υπηρεσίες, υπηρέτησα τριάντα τρία (33) και πλέον χρόνια, και βαθμολογικά έφθασα μέχρι το βαθμό του Μοιράρχου. Λέω Μοιράρχου και ακόμα σαν ψέματα μου φαίνεται, γιατί όταν το 1945 έφυγα από το χωριό μου για να καταταγώ στη χωροφυλακή, στο μυαλό μου είχα τη σκέψη ότι εκεί που θα πήγαινα, θα "χόρταινα ψωμάκι" και λίγη ξακούραση, επειδή στο χωριό με τις καθημερινές μου γεωργικές εργασίες από τη βαθειά χαραυγή μέχρι να "κάτσει" ο Ήλιος, δεν είχα γνωρίσει ανάπαυση. Εκτός όμως από το "γεμάτο στομάχι και λίγη ξεκούραση", στις πάντα άδειες τσέπες μου, όλο και κάποια δραχμούλα θα παρουσιάζονταν! Αυτά λοιπόν σκεφτόμουνα-τότε-ικανοποιημένος μπορώ να πω, χωρίς παράλληλα να έχω και το "μεράκι" να γίνω αστυνομικός. Και μου ήταν αδύνατο να φανταστώ πως κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας μου, εμένα το φτωχό και αγράμματο αγροτόπαιδο, θα με πρότειναν οι εκάστοτε προϊστάμενοί μου να δίδω εξετάσεις και κάποια μέρα ύστερα από χρόνια, θα έπαιρνα και βαθμό Μοιράρχου για τον οποίο βαθμό, οπωσδήποτε συνετέλεσε και το απολυτήριο του Βενετοκλείου Γυμνασίου που είχα αποκτήσει.

parallax background

Και γι' αυτή τη απόκτηση ποτέ δεν θα ξεχάσω τον άμεσο προιστάμενό μου Μοίραρχο Σκορδέλη Νικόλαο που με διευκόλυνε στη φοίτησή μου στο Σχολείο, παρά τις υπηρεσιακές δυσκολίες, αλλά ούτε και τους καλούς μου καθηγητές που και εκείνοι έδειχναν την όποια κατανόηση σε περίπτωση που οι επιδόσεις μου ήταν πολλές φορές κάτω του μετρίου. Έτσι, για την ιστορία, αναφέρω και όσα ονόματα Καθηγητών μου θυμάμαι, τους οποίους και από τη θέση αυτή θερμά τους ευχαριστώ: Κοντζιάς Δημήτρης, Αρβανίτης Νικόλαος, Σεραφετεινίδης Ανδρέας, Νικολάου Νικόλαος, Καστρουνής ?, Βαρέλης ?, Παπαιωάννου ?, Παπαχριστοδούλου ?, Κουντράκης ?, Ασπρουλάκης ? Όπως δεν θα ξεχάσω και τον τότε Διοικητή Διοικήσεως Χωροφυλακής Ρόδου, Αντισυνταγματάρχη Χωροφυλακής, Αλέξανδρο Γεωργιάδη, ο οποίος μετά την αποφοίτησή μου από το Βενετόκλειο, με πίεζε στο να φοιτήσω και στην Παιδαγωγική Ακαδημία της Ρόδου, για να γίνω και Δάσκαλος. Επειδή όμως εγώ την εποχή εκείνη πρέπει να είχα-αν όχι ολόκληρο-το περισσότερο όμως μυαλό, πάνω από τη"σκούφια" μου,δεν θέλησα να συνεχίσω την εκπαίδευσή μου στην Ακαδημία της Ρόδου, από την οποία τρείς άλλοι συναδελφοί μου χωροφύλακες , πήραν τότε το Πτυχίο τους!

parallax background

Δοξάζω όμως τον Θεό, γιατί και αυτή μου η μικρή έστω μάθηση, με βοήθησε στην όποια (μικρή επίσης) βαθμολογική μου εξέλιξη. Θυμάμαι εκείνη την παντέρημη φτώχεια (δεν ξεχνιούνται τέτοιες θύμησες), και πως έφυγα από το χωριό μου με ελάχιστες -δυστυχώς- γνώσεις, φορώντας εκείνα -αυτά είχα-τα μπαλωμένα ρούχα και καλλιτεχνικά "γουρουνοτσάρουχα" τα οποία έφτιαχνα και μόνος μου. Μάλιστα, την "καλλιτεχνική"μου κατασκευαστική δυνότητα στα γουρουνοτσάρουχα, θυμάμαι πως τη "φθονούσαν" οι άλλοι ξιπόλητοι (σαν και 'μένα) φίλοι μου! Αυτές όμως οι θύμησες, αυτές οι αναμνήσεις, ανήκουν σε άλλα ιστορικά προσωπικά μου δεδομένα, και δεν είναι δυνατόν να αναφερθούν μέσα στο βιογραφικό μου σημείωμα. Είναι μεγάλο, μπορώ να πω δυσβάσταχτο και ασήκωτο το φορτίο των όποιων αναμνήσεων, και στον καθένα από μας! Είναι ένα βάρος που το κουβαλάς στους ώμους σου εντελώς μόνος, χωρίς βοήθεια άλλου προσώπου και χωρίς να το αποχωρίζεσαι επειδή πολλές φορές σου γίνεται απαραίτητο και καμιά φορά ευχάριστο!

parallax background

Θυμάσαι γεγονότα και συμβάντα μιας άλλης εποχής, που με αυτά έζησες στα χρόνια της νιότης σου! Τα θυμάσαι μέσα στη μοναξιά σου και στην απόλυτη -ίσως- τωρινή δική σου προσωπική απραξία και σιωπή και όλα τούτα ερχόμενα στο νου σου, σε κάνουν να αναπολείς προηγούμενες δραστηριότητές σου, σε δημόσιους ή και ιδιωτικούς ακόμη τομείς προσφοράς του όποιου έργου, και σε άλλες φάσεις της ζωής σου με δικαιολογημένη τη συγκίνηση η οποία γεμίζει δάκρυα τα γηρασμένα σου μάτια... Οι δικές μου θύμησες, πιστεύω πως θέλουν αρκετό "ξεσκόνισμα" ευχάριστης ή και δυσάρεστης αναμόχλευσης σκέψεων και στη συνέχεια, με τη δύναμη του Θεού -αν το μπορέσω- ίσως δουν και αυτές το φως της δημοσιότητος. Ας συνεχίσω όμως την περιγραφή του βιογραφικού μου:

parallax background

Τέλεσα δύο γάμους και δε σκέφτομαι να τελέσω τρίτο ή τέταρτο. Φτάνουν αυτοί και δεν κάνει να τα θέλουμε και "όλα δικά μας"! Έχω τρία παιδιά, δύο από τον πρώτο και ένα από το δεύτερο. Έχω τέσσερα εγγόνια και ένα δισέγγονο και η μία εγγόνη μου είναι Ταγματάρχης του Αστραλιανού Στρατού επειδή εκεί γεννήθηκε μια που η κόρη μου εδώ και τριαντα πέντε χρόνια ζει με την οικογένειά της στην φιλόξενη αυτή Ήπειρο.
Η σύζυγός μου ονομάζεται Φωτεινή ΛΙΤΣΑ του Δημητρίου, κατάγεται από τον Πειραιά και συγκεκριμένα από το Πασαλιμάνι, γι' αυτό και εγώ τη φωνάζω και "μαουνιέρισσα" !
Είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός πτυχιούχος της Ραλλείου Ακαδημίας (από τις παλιές και καλές -πιστεύω- δασκάλες) και τώρα γριούλα πια, μένοντας στο σπίτι για να με ευχαρκιστήσει και σε καθημερινή μπορώ να πω βάση η μοσχοβολιά της κουζίνας της με καθηλώνουν εκεί κοντά της και κοντεύω να γίνω "σπιτόγατος!.
Ως συνταξιούχος και πέρα από τις ελεύθερες ιδιωτικές νόμιμες δραστηριότητές μου και ως χόμπι παλαιότερα και τώρα ασχολούμαι με τη γραφή κάποιων άρθρων ή και χρονογραφημάτων τα οποία κατά καιρούς έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες του Βόλου, της Ρόδου, της Κώ, της Λέρου και του Καστελορίζου, καθώς και στο Περιοδικό της Αστυνομίας "Αστυνομική Ανασκόπηση".
Μερικά εξ αυτών των άρθρων εκτυπώθηκαν σε βιβλίο με τίτλο "Θύμησες και Γεγονότα" τα έντυπα του οποίου και τιμής ένεκεν, προσφέρθηκαν σε καλούς μου φίλους και παλιούς συναδέλφους, ηλεκτρονικά δε, βρίσκεται και στην ιστοσελίδα μου www.serathan.com.
Στην ιδια ηλεκτρονική στήλη και κατά καιρούς δημοσιεύονται και άλλα μου άρθρα τα οποία αναγνώστες και καλοί μου φίλοι μου κάνουν την τιμή και λαμβάνουν γνώση του περιεχομένου αυτών.
Με τη θέληση του Θεού περπατάω στην 9η 10ετία της ζωής μου και οι γέροντες αυτής της ηλικίας, έχουν -έχουμε- όχι μόνον παραξενιές, αλλά και πολλές ασυγχώρητες «ιδιοτροπίες» που και αυτές «πάνε πακέτο», ανάλογα με τα βιώματα και τον χαρακτήρα του καθενός μας! Μια που κι’ εγώ ανήκω σε αυτή την κατηγορία των παράξενων γερόντων, γράφω τις όποιες μου «παραξενιές» όχι τίποτε άλλο, αλλά για να μη κάάάάθομαι.
Αγαπητοί φίλες και φίλοι
Βιογραφικά και όσο μπόρεσα περιληπτικά και με τις όποιες αδυναμίες μου, παρουσίασα σε σας το μονοπάτι της δικής μου ζωής. Δεν το κρύβω πως, αυτό ήταν δύσβατο, κακοτράχαλο, με πολλές ανηφοριές και πολλούς κινδύνους στην αστυνομική μου -ιδιαίτερα- αποστολή. Εάν επιθυμείτε, παρακαλώ, ασχοληθείτε και εσείς λίγο μαζί μου διαβάζοντας τα «ΣΤΡΑΒΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΟΔΑ» που εγώ ο… αδιόρθωτος γράφω.
Δε θέλω και δεν επιθυμώ να αφήνω το μυαλό μου να σκέφτεται τον πανδαμάτορα χρόνο που χωρίς να με ρωτήσει, χωρίς τη στοιχειώδη και απειροελάχιστη -έστω- τσίπα, «στρογγυλοκάθισε» αυθαίρετα στους ώμους μου και δεν το κουνάει… ρούπι!
Δε φεύγει ο λωποδύτης ούτε με εξώδικα, αλλά ούτε και με τελεσίδικες καταδικαστικές αποφάσεις!
Γι’ αυτό, με πικρία και βαριά καρδιά, δέχτηκα την εσαεί συνύπαρξή μου με τον αντιπαθή αυτόν "κύριο" ο οποίος, χωρίς εγώ να του ζητήσω καμία ιατρική βοήθεια, κόλλησε σαν πεινασμένη βδέλλα (που κι αυτή μας είναι χρήσιμη πολλές φορές, στην καλή διατήρηση της υγείας μας) στο αδύναμο κορμί μου και με την ησυχία του, κάνει τις ...αφαιμάξεις του.
Φίλοι μου, και πάλι σας ευχαριστώ για την επίσκεψή σας στην ιστοσελίδα μου, καθώς, και για την όποια κριτική σας.
Με ειλικρινή εκτίμηση και αισθήματα φιλίας και αγάπης Σεραφείμ Αθανασίου

parallax background

ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Φίλες και φίλοι,

Παρακολουθώντας την ιστοσελίδα μου με ικανοποίηση διαπιστώνω ότι πολλοί αναγνώστες την επισκέπτονται. Ο αριθμός των επισκεπτών με συγκινεί και γι' αυτό το λόγο στέλνω σε όλους σας ένα μεγάλο ευχαριστώ. Εσείς -όταν έχετε χρόνο- παρακαλώ, σχολιάστε τα όσα διαβάζετε, με θετική ή αρνητική κριτική και εγώ, όχι μόνο θα συμμορφώνομαι με τις υποδείξεις σας, αλλά και θα αντλώ δυνάμεις στο να συνεχίσω να "σκαλίζω" περασμένες εποχές... Άλλωστε, και λόγω του "νεαρού" της ηλικίας μου (προ τριμήνου έκλεισα τα 88μου)", έχω πολλά ακόμη να μάθω.

«ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΤΙΣ 30-5-2018»

Φίλες και φίλοι, καλή σας ημέρα. Θέλω να συμπληρώσω κάτι εδώ που αφορά στην ηλικία μου: Όπως διαβάσατε πιο πάνω, τα χρόνια ζωής μου, τότε που έγραφα το βιογραφικό μου ήταν τα 88 μου. Τώρα όμως, περπατώ στα 93,5 μια που στις 25-4-2018 αποχαιρέτισα τα 93 μου... Κλείνω με δυο ευχές: Με την πρώτη, εύχομαι σε όλους σας να διπλασιάσετε τα δικά μου χρόνια (και νομίζω ότι όχι μόνο σας φτάνουν αλλά σας… περισσεύουν κιόλας). Και με τη δεύτερη, ανεχτείτε με και διαβάστε το ηλεκτρονικό μου βιβλίο «Θύμησες και Γεγονότα», καθώς και τα άρθρα - ευθυμογραφήματα μου. Προβλέπω πως - κατά την ανάγνωσή τους - θα γελάσετε με κάποια όμορφα της παλιάς δικής μου εποχής και ίσως, σας πάρει και ο ύπνος, έστω και για λίγο. Δύσκολα κανείς, και εγώ με τα όποια χαζά μου, θα σας οδηγήσω στην αγκαλιά του Μορφέα. Κάτι είναι και αυτό! Ιδιαίτερα τώρα, με τη μεγάλη κρίση που όλοι μας περνάμε.

Να ζήσετε.

Με τιμή και φιλία Σεραφείμ Αθανασίου

serafim